حضرت امام جعفر صادق(ع)، رئیس مذهب جعفری در روز هفده ربیع ­الاول سال 83 هـ .ق چشم به جهان گشود. پدرش امام محمد باقر(ع) و مادرش «ام فروه» ‌دختر قاسم بن محمد بن ابی بکر است. حضرت صادق(ع) تا دوازده سالگی، ‌معاصر جد گرامی ­اش حضرت سجاد(ع) بود و مسلماً تربیت اولیه ایشان، تحت نظر آن بزرگوار صورت گرفت. پس از رحلت امام چهارم، نوزده سال نیز در خدمت پدر بزرگوارش امام محمد باقر(ع) زندگی کرد و به این ترتیب، 31 سال از عمر شریف خود را در خدمت جد و پدر بزرگوارش که هر یک از آنان حجت زمان خود و منشأ ‌فیض الهی بودند، کسب نور فرمود. بنابراین، صرف­نظر از جنبه الهی و افاضات رحمانی که هر امامی آن را دارا است، بهره ­مندی از محضر آن دو بزرگوار موجب شد که آن حضرت با استعداد ذاتی و شمّ علمی و ذکاوت بسیار، به حد کمال علم و ادب رسید و در عصر خود، بزرگ­ترین قهرمان علم و دانش گردید. پس از درگذشت پدر بزرگوارش، 34 سال نیز دوره امامت ایشان بود که در این مدت، «مکتب جعفری»‌را پایه­ریزی کرد و موجب بازسازی و زنده نگه­داشتن شریعت محمدی(ص)شد.

شهادت مظلومانه این امام بزرگوار برعموم مسلمین جهان تسلیت باد.