جاسک سلام

حجت الاسلام و المسلمین عباس محمد حسنی رئیس اداره عقیدتی سیاسی نیروی دریایی ارتش، ضمن حضور در منطقه دوم دریایی ولایت در جمع کارکنان پایوربا اشاره به اینکه امنیت بالاترین نعمت الهی است خاطر نشان  کرد : یکی از مقامات عالی عبودت ، رسیدن به مقام شکر است؛ شکر گاهی برای داشته هاست ولی بالاترین مرتبه شکر ، شکر نداشته ها است به خاطر اینکه خدای ما حکیم است و همه چیز آن از روی حکمت است؛ انسان باید در تمام شرایط با شکرگذاری نعمت ها را پایدار و نهادینه کند؛اگر چنین حالتی دست داد، نعمت ها روز به روز افزایش پیدا می کند؛

وی یکی از مهم ترین نهمت های الهی ، داشتن آرامش و امنیت است که پیش نیاز همه مسایلی است که ما در زندگی مادی و معنوی به آنها نیازمند هستیم. امنیت در سایه یک حکومت مقتدر بدست می آید و از مهمترین مولفه های حکومت مقتدر این است که مردم حضور جهادی در عرصه های مختلف مملکت داشته باشند و ظرفیت های خود را برای پشتیبانی از آن حکومت به کار بگیرند.

وی در ادامه ضمن اشاره به درگیری های مختلف در کشور های همسایه، بر شرکت پرشور در انتخابات و انتخاب اصلح   تأکید نمود و اظهار داشت :امروزه ، دور تا دور کشور ما ، از جمله در عراق ، سوریه ، افغانستان و پاکستان آتش جنگ روشن  است  ولی در جمهوری اسلامی ایران ، مردم ما نه تنها خودشان در امنیت کامل هستند بلکه این امنیت را به دیگر کشور های همسایه  صادر می کنند؛ داشتن امنیتی کامل در کنار کشور های همسایه ی غیر امن موجب حسادت کشور های استکباری شده است و در پی سلب نعمت امنیت از ما هستند؛ دشمنان نمی توانند امنیت را از ما بگیرند مگر زمانی که احساس کنند ملت پشت نظام نیستند؛ آنچه از صندوق ها بیرون می آید تفسیر میزان حضور مردم در صحنه است.

وی تصریح کرد: شکر نعمت امنیت ، شور شرکت در انتخابات و انتخاب اصلح است. ما با خاطر امنیتی که به ما داده شده است وظیفه سنگینی در پیش خدا داریم و با شرکت پر شور در انتخابات نشان می دهیم که لیاقت داشتن امنیت را داریم.

رئیس اداره عقیدتی سیاسی نیروی دریایی ارتش در پایان، بخشی از خصوصیات فرد اصلح رابیان نمود و گفت : ما بایستی انتخاب اصلح نیز داشته باشیم تا شکر گزاری نعمت امنیت کامل شود؛ اصلح ، انسان مجاهدی است که  کمر خدمت به مردم را بسته باشد و علاوه بر ولایت مداری و کفر ستیز بودن و جهادی فکر کردن و مردمی بودن، کسی است که بقیه خبرگان و نخبگان و پیشکسوتان، روحیه جمع شدن با او را داشته باشند و همچنان احساس تکلیف و همکاری با او را داشته باشند.